“Un rêve au milieu de la campagne crétoise !”

Un peu difficile à trouver (la signalétique devrait quand même être renforcée, car nous nous sommes perdus plusieurs fois sur les petites routes), mais c'est peut-être le prix à payer pour la tranquillité car une fois là bas, tout est parfait ! Il s'agit d'un vieux hameau abandonné, sur un flanc de colline d'où l'on voit la mer et les montagnes, dont les maisons ont été magnifiquement transformées en chambre, les ruelles en allées fleuries, ou espaces publics. Le tout trouve un équilibre idéal entre confort et simplicité, design et rusticité. Notre chambre (Orion) était très vaste, soignée dans les moindres détails avec un beau mobilier, une immense douche en céramique, de petits articles de toilette raffinés. L'espace piscine est extrêmement plaisant, avec ses belles plantations de lauriers soigneusement entretenues. De la fraîcheur même en plein après-midi, un calme absolu... Bravo également pour la restauration, petit déjeuner comme dîners (nous les avons tous pris là bas) : délicieux produits locaux, et souvent maison, caractère familial de la carte avec un choix réduit, ce qui vaut beaucoup mieux dans les hôtels de petite capacité que des menus trop étendus ; et puis on dîne sous les treilles, à l'air libre, entouré par cette merveilleuse campagne crétoise... Excellent accueil aussi, tant de la famille qui gère l'hôtel que de leurs employés : toujours disponibles, souriants, prêts à discuter, mais jamais intrusifs. Clientèle à l'avenant, à la fois détendue, élégante et discrète - on pourrait résumer de ces trois mots l'état d'esprit du Kapsaliana : l'hôtel est à éviter si vous cherchez une station balnéaire et des animations, mais si vous voulez le repos et des moments privilégiés dans un merveilleux endroit au milieu de la nature, avec de nombreuses possibilités de visite en voiture ou de randonnées aux alentours, c'est l'endroit idéal. Nous somme vraiment tombés amoureux et projetons d'y séjourner à nouveau, au printemps pour faire de la marche à pied dans la région par exemple.

Ν.Β. commentaire d’un client de l’hôtel a TripAdvisor 26 July 2011

Σπιναλόγκα. Το νέο μαρτύριο της νησίδας-μνημείου για χάρη της τέχνης.

Η Σπιναλόγκα ήταν ένα από τα σπουδαιότερα μνημεία της ανατολικής Κρήτης και τα δύο τελευταία χρόνια αναδεικνύεται στα πλέον γνωστά σημεία της Ελλάδας, λόγω της δικαιολογημένης δημοσιότητας που της έδωσε το γνωστό τηλεοπτικό σίριαλ.

Οι επισκέψεις στη νησίδα που γνώρισε το πέρασμα δύο κατακτητών αλλά και αποτέλεσε τόπο εξορίας και πόνου, για τόσους και τόσους λεπρούς και για περισσότερα από πενήντα χρόνια, αφήνουν το λιγότερο αισθήματα σεβασμού στον επισκέπτη.

Είχα την εντύπωση ότι η αρμόδια αρχή που είχε υπό τον έλεγχο της το μνημείο αυτό, έδειχνε τον σεβασμό αυτό κρατώντας ψηλά τη σημαία ενάντια στις νέες θυσίες που απαιτούν οι θεοί του τουρισμού και της εμπορικοποίησης του τόπου μας.

Μου έκανε πραγματικά εντύπωση η για πολλά χρόνια άρνηση των αρχών αυτών να επιτρέψουν την επέκταση του μικρού μόλου που πραγματικά χρειάζεται να επεκταθεί και να επιτρέπει την ασφαλή πρόσβαση χιλιάδων τουριστών, όταν ο μανιασμένος αέρας και τα κύματα ταλαιπωρούν τα σκάφη. Κι όμως η ιδέα που είχα για τους υπεύθυνους κατέρρευσε μπροστά στα σημερινά τεκταινόμενα που λαμβάνουν χώρα στην ιστορική νησίδα.

Είμαι λάτρης της τέχνης και δεν κάνω εξαιρέσεις τύπου μοντέρνας η κλασικής, αλλά πάνω απ' όλα απαιτώ η έκφραση αυτή να σέβεται τις υπόλοιπες δεδομένες αξίες και ιδιαίτερα την ιστορία μας.

Οι καλλιτεχνικές ανησυχίες μπορούν να εκφράζονται από τον καθένα που θεωρεί τον εαυτό του και δηλώνει καλλιτέχνης, αρκεί να μην βεβηλώνουν χώρους και ιδιαίτερα ιστορικά μνημεία.
Δεν γνωρίζω πότε και κάτω από ποιές συνθήκες δόθηκε η άδεια από το Κ.Α.Σ. για να γίνουν αυτά που γίνονται σήμερα στη Σπιναλόγκα η αν η αρχή αυτή παρακολουθεί την εξέλιξη των παρεμβάσεων από συνεργεία του καλλιτέχνη, αλλά αυτό χρίζει άμεσης έρευνας.

Δεν ξέρω από που πρέπει να αρχίσω και που να τελειώσω με όσα βλέπει το μάτι ενός επισκέπτη και κατ' επέκταση ενός επαγγελματία τουριστικού ξεναγού όπως εγώ.
Κατεβαίνοντας από το πλοίο, έρχομαι αντιμέτωπος με έναν τεραστίων διαστάσεων σταυρό από στραντζαριστό μέταλλο και ξύλο τρίπλεξ (κοντραπλακέ) και καθρέπτες που για την τοποθέτηση του χρειάστηκε να ανοίξουν τρύπες στον ιστορικό βράχο.
Η σημερινή είσοδος και μοναδικό βενετσιάνικο τούνελ είναι "διακοσμημένη" με τεραστίων διαστάσεων καθρέφτες, που προκαλούν τον γέλωτα των ξένων τουριστών και που απλούστατα δεν καταλαβαίνουν που βρίσκονται.
Η μεγάλη μου έκπληξη όμως έρχεται όταν φθάνω πίσω από την κύρια ιστορική είσοδο, την Porta Maestra και ανακαλύπτω το γνωστό απολυμαντήριο και την είσοδο του, κτισμένη με πέτρινο τοίχο...
Φαντάζομαι ότι όλα αυτά που είδα έχουν και ένα ανάλογο κόστος και θα ήταν ενδιαφέρον να μάθω και ποιός καλύπτει τα έξοδα αυτά.

Και σε όλα αυτά έρχονται να προστεθούν και οι νέες παρεμβάσεις της νέας ηλεκτρολογικής εγκατάστασης της Σπιναλόγκα. Αναφέρομαι στα τεράστια μεταλλικά κουτιά που θα προστατεύουν τους μετασχηματιστές του συστήματος και τα οποία τοποθετήθηκαν στα πιο εμφανή σημεία του
 βενετσιάνικου αμυντικού έργου.

Είναι γνωστό ότι την καλοκαιρινή περίοδο, εκατοντάδες γκρουπ επισκέπτονται τον ιστορικό αυτό χώρο που αποτελεί πλέον τμήμα του ποιοτικού τουριστικού προϊόντος της Κρήτης. Προς το παρόν οι επισκέψεις γίνονται κάτω από ήχο των κομπρεσέρ και άλλων μηχανημάτων που ελίσσονται ανάμεσα στους επισκέπτες.

Όλα τα παραπάνω έρχονται να ανατρέψουν την εικόνα που είχα σχηματίσει για την μέχρι τώρα προστασία του μνημείου αυτού, από τις υπηρεσίες του ελληνικού κράτους και να διαπιστώσω ότι στις ημέρες μας όλα ανατρέπονται.

Γιάννης Κοτζιάνογλου

Ξεναγός

Μία νεκρόπολη διαφορετική από τις άλλες.

Το υστερομινωικό νεκροταφείο των Αρμένων αναδεικνύεται σε ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια του νήματος που εξυφαίνει τον προϊστορικό πολιτισμό της Κρήτης. Η μοναδικότητα του σαν ενιαίος, ανέπαφος από νεότερες ανθρώπινες παρεμβάσεις και ανασκαμμένος στο σύνολο του χώρος, τον καθιστά ιδιαίτερα σπουδαίο.

Η ανασκαφική έρευνα στους Αρμένους Ρεθύμνου, με τη σοβαρότητα, τον ζήλο και την υπομονή που έδειξαν, τόσο ο βασικός ερευνητής Γιάννης Τζεδάκις, όσο και οι εξειδικευμένες ομάδες αρχαιολόγων αλλά και άλλων επιστημόνων που εργάσθηκαν και συνεχίζουν να προσφέρουν γνώσεις, έχουν καταστήσει την νεκρόπολη αυτή σημαντικό κρίκο της αλυσίδας του μακρινού παρελθόντος του νησιού.

Το ανασκαφικό έργο ξεκίνησε το 1969 και έκτοτε η σκαπάνη έφερε στο φως 232 θαλαμωτούς τάφους της ύστερης μινωικής περιόδου, σκαμμένους στο ασβεστολιθικό πέτρωμα του χαμηλού λόφου, κοντά στον ομώνυμο οικισμό. Η έρευνα αποκάλυψε ταφικές συνήθειες, κτερίσματα, σφραγιδόλιθους, αγγεία και σαρκοφάγους υψηλής αισθητικής, φτιαγμένα σε τοπικά εργαστήρια.

Οι χίλιοι περίπου σκελετοί που βρέθηκαν στους τάφους, αποτελούν πλούσιο ανθρωπολογικό υλικό και δίνουν την δυνατότητα να μάθουμε πάρα πολλά για τις οικονομικές δραστηριότητες, διατροφικές συνήθειες και γενικά τη ζωή των κατοίκων της περιοχής.

Σε συνάρτηση με το σημαντικό ιερό κορυφής του Βρύσινα, η περιοχή γνώρισε ανάπτυξη μετά την πτώση των μεγάλων μινωικών κέντρων και ανακτόρων, από το 1400 μέχρι το 1200 π.χ. οπότε και σταδιακά εγκαταλείφθηκε.
Η έρευνα για την αποκάλυψη του οικισμού, στον παρακείμενο λόφο και σημερινό χωριό Κάστελος έδωσε θετικά δείγματα φέρνοντας στο φως, 2 αγροικίες της μινωικής εποχής.

Ρέθυμνο, 24 Απρ. 2012

Γιάννης Κοτζιάνογλου

Akrotiri archaeological site reopens

The Akrotiri archaeological site on the island of Santorini will reopen next week, after remaining closed for nearly 7 years following the collapse of a steel roof that claimed the life of a British tourist and injured six other visitors.

In September 2005, a steel roof in the archaeological site collapsed, killing a tourist from Wales and injuring another six -- two Slovenian tourists, two Americans, a German and a Greek -- three of them seriously.

A new roof of stainless steel and wood has replaced the smashed roof, and the prehistoric settlement will open again to the public next week, which is the Holy Week leading up to Orthodox Easter.

Akrotiri is one of the most important prehistoric settlements of the Aegean.

The first habitation at the site dates from the Late Neolithic times (at least the 4th millennium B.C.). During the Early Bronze Age (3rd millennium B.C.), a sizeable settlement was founded and in the Middle and early Late Bronze Age (ca. 20th-17th centuries B.C.) it was extended and gradually developed into one of the main urban centres and ports of the Aegean.

The large extent of the settlement (approx. 20 hectares), the elaborate drainage system, the sophisticated multi-storied buildings with the magnificent wall-paintings, furniture and vessels, show its great development and prosperity.

The various imported objects found in the buildings indicate the wide network of its external relations. Akrotiri was in contact with Crete but also communicated with the Greek Mainland, the Dodecanese, Cyprus, Syria and Egypt.

The town's life came to an abrupt end in the last quarter of the 17th century B.C. when the inhabitants were obliged to abandon it as a result of severe earthquakes. There followed the devastating eruption of the island's volcano, known as the Minoan or Thera (Santorini) eruption, one of the largest volcanic events on Earth in recorded history. The volcanic materials covered the entire island and the town itself. These materials, however, have protected up to date the buildings and their contents, just like in Pompeii. (Source AMNA)

Yiannis Kotzianoglou

Professional guide NTOG

The most important Belgian T.O. and niche travel agents to Greece, in Kapsaliana Village Hotel.

Aiming the promotion of Greek tourism and especially the island of Crete as travel destination, the national tourism organization of Greece (Brussels office) in cooperation with the Greek airline company AEGEAN, organized a 4-day trip «fam trip» for the biggest as well as specialized tour-organizers (tour operators) of Belgium to Greece.

On the occasion, it should be noted that the company AEGEAN, is starting direct air connections between Heraklion and Brussels airports, from April 2012.

The hotel Kapsaliana village, member of Historic Hotels, was one of the three accommodation selected for the hosting of the tour operators and of course stole the impressions and got positive comments from the professionals of tourism.

The picture shows, the team of Belgian tour operators, accompanied by the Director of NTOG Brussels Mrs Skarvelis, the sales director of the AEGEAN (Brussels office) and the owner of the hotel, Mr. Myron Toupogiannis.

Yiannis Kotzianoglou

Το καλό να λέγεται ….New look η παραλιακή μας.

Υπάρχει μια έκφραση στα γαλλικά που ισχύει σχεδόν πάντα και παντού: « Οι γεύσεις και τα χρώματα δεν είναι διαπραγματεύσιμα». 

Η έκφραση αυτή είναι απόλυτα σωστή, γιατί πράγματι ο καθένας μας έχει την προσωπική του άποψη στα ζητήματα αυτά.

Σε θέματα αισθητικής υπάρχουν όμως πράγματα που φωνάζουν από μακριά κι εκεί πρέπει να συμφωνήσουμε όλοι ανεξαιρέτως.

Το καλύτερο παράδειγμα αυτού του είδους, το συνάντησα εδώ στην πόλη μας πριν από μερικές ημέρες και οφείλω να πω ότι μου έδωσε πολύ χαρά και ταυτόχρονα μεγάλη ανακούφιση.

Αναφέρομαι στα νέα προστατευτικά των καταστημάτων της παραλίας (αυτά που αντικατέστησαν τα περίφημα κιόσκια) που μαζί με τα νέα σκίαστρα τους (ομπρέλες) συνθέτουν ένα απόλυτα αισθητικό σύνολο.

Είναι ακόμα έντονα χαραγμένες στη μνήμη μας, οι ατέλειωτες συζητήσεις, προτάσεις και αντιπροτάσεις, διαπληκτισμοί, απειλές, μηνύσεις, πρόστιμα και όλα τα παρελκόμενα, που χαρακτήριζαν χρόνια ολόκληρα την ζωή του Ρεθύμνου γύρω από το πρόβλημα αυτό. 

Δεν ξέρω αν πρυτάνευσε η λογική η η πειθώ δια του εξαναγκασμού αλλά τελικά βρέθηκε η απάντηση και όλοι πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι, γιατί το αποτέλεσμα είναι πολύ καλό. 

Όχι γιατί ανακαλύψαμε την πυρίτιδα, αλλά γιατί υιοθετήσαμε τελικά τη λύση που εφαρμόζεται στα περισσότερα μέρη του κόσμου, εκεί που επιχειρηματίες και πολίτες σέβονται τον εαυτό τους και ενδιαφέρονται για την αισθητική του τόπου τους.

Χαίρομαι που το πλέον επισκέψιμο σημείου του Ρεθύμνου, απέκτησε την εικόνα που του αρμόζει και αρχίζει να διαφοροποιείται από άλλα κακόγουστα παραδείγματα της χώρας μας.

Καιρός είναι να σκύψουμε τώρα με περίσσευμα θέλησης και γνώσης και πάνω από τα άλλα προβλήματα που μαστίζουν τον τόπο μας, όπως είναι η άγρα πελατών, που θεσμοθετημένα απαγορεύεται, αλλά εδώ στα μέρη μας ζει και βασιλεύει.

Ρέθυμνο, 7 Απρ. 2012-04-07

Γιάννης Κοτζιάνογλου

Το Ρέθυμνο θέλει και χρειάζεται το ποδήλατο.

Με μεγάλη μου χαρά διαπιστώνω τα 2 τελευταία χρόνια, την ανάπτυξη ενός δικτύου πεζοδρόμων αλλά και ποδηλατοδρόμων στην όμορφη πόλη μας.

Για μας, μιας κάποιας ηλικίας που έχουμε το μέτρο σύγκρισης, είναι πράγματι μια ευχάριστη έκπληξη. Το Ρέθυμνο αλλάζει προς το καλύτερο και γίνεται φιλικότερο για τους κατοίκους του.

Πιστεύω ότι η δημοτική αρχή, ακολουθεί τις τάσεις που εκφράζονται και υλοποιούνται σε πάμπολλες ευρωπαϊκές πόλεις και άλλα μέρη του κόσμου. Μπορώ να πω ότι είμαστε σε καλή πορεία.

Υπάρχουν φυσικά και οι φωνές αρκετών κατοίκων, που δεν θέλουν να εγκαταλείψουν παλιές κακές συνήθειες και επιμένουν να πηγαίνουν παντού «καβαλάρηδες».

Είναι ευνόητο ότι το ιστορικό μας κέντρο, μετά τις αναπλάσεις και τις πεζοδρομήσεις που τόσο αναγκαίες ήταν, δεν μπορεί πλέον να δεχθεί τα σιδερένια άτια του σημερινού πολιτισμού μας και είναι καιρός πλέον να αλλάξουμε νοοτροπίες.

Μπορούμε όμως να βρούμε λύση και για τους αμετανόητους καβαλάρηδες, δίνοντας τους τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν ένα νέο άτι, φιλικότερο στο περιβάλλον, οικονομικό και αθόρυβο, το ποδήλατο.

Φυσικά και δεν πρωτοτυπώ με την πρόταση μου αυτή. Η πρόταση και προσπάθεια υλοποίησης της ξεκίνησε από το δήμο μας, εδώ και πολύ καιρό. Είδαμε ποδήλατα, τα οποία παρουσιάστηκαν με καμάρι από την δημοτική αρχή, αισθανθήκαμε πολίτες μιας προοδευμένης και μοντέρνας πολιτείας και ήμασταν υπερήφανοι γι αυτό. Όμως όλα αυτά αποτελούν παρελθόν για πέντε και πλέον χρόνια.

Για το ιστορικό του θέματος, παραθέτω τις παρακάτω πληροφορίες, σύμφωνα με τον υπεύθυνο του τεχνικής υπηρεσίας του δήμου Ρεθύμνου.

Πριν από 5 (πέντε) χρόνια, δύο ιδιωτικές εταιρίες και ποιό συγκεκριμένα τράπεζες, αποφάσισαν να δωρίσουν στον δήμο Ρεθύμνου 80 ποδήλατα, για δανειστική χρήση για τους κατοίκους της πόλης και με μοναδικό όρο, να φέρουν το λογότυπο τους (διαφήμιση).

Η δωρεά αυτή έγινε αποδεκτή από την δημοτική αρχή, αλλά για το λειτουργικό τμήμα της υπόθεσης, αποδείχθηκε ότι ο δήμος δεν ήταν προετοιμασμένος για ένα τέτοιο εγχείρημα. Τα τρωτά σημεία ήταν ο τρόπος διαχείρισης και ιδιαίτερα η συντήρηση, των (όχι και τόσο καλής) ποιότητας ποδηλάτων.

Η συνεργασία με 3 ιδιώτες εμπόρους ποδηλάτων σε διάφορα σημεία της πόλης και το ετήσιο ποσό των 4.000 ευρώ για την συντήρηση, πολύ σύντομα αποδείχθηκαν ανεπαρκή. Σε δεύτερη φάση ζητήθηκε η συμβολή της δημοτικής αστυνομίας για να λυθούν τα προβλήματα αυτά, αλλά και πάλι αυτό ήταν ημίμετρο για τους δύο βασικούς λόγους :

1) Ένα και μοναδικό σημείο, παραλαβής και επιστροφής των ποδηλάτων.

2) Το ωράριο λειτουργίας της υπηρεσίας.

Τελικά η πολύ καλή ιδέα και προσπάθεια έσβησε, αφού τα μισά ποδήλατα κλάπηκαν και τα άλλα μισά διαλύθηκαν.

Σήμερα, μετά από 5 ολόκληρα χρόνια και με ευκαιρία το αρκετά καλό δίκτυο ποδηλατοδρόμων που αναπτύσσεται, είναι καιρός να ξανασκεφτούμε την ιδέα αυτή, σε άλλη βάση και φιλοσοφία.

Δεν είναι κακό να αντιγράψουμε κάποια από τις πολλές και επιτυχημένες προσπάθειες πόλεων του εξωτερικού.

Για παράδειγμα παραθέτω το σύστημα που εφαρμόζεται στην Αμβέρσα. Η ειδική ιστοσελίδα της πόλης για το δίκτυο και την χρήση των ποδηλάτων (σε 4 γλώσσες), παρέχει όλες τις πληροφορίες http://www.velo-antwerpen.be/.

Ρέθυμνο 29 Μαρτίου 2012

Γιάννης Κοτζιάνογλου