Η ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΠΟΥ ΕΠΙΦΥΛΑΣΣΕΙ Η ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ.

Τους τελευταίους μήνες μέσα από αδιαφανείς διαδικασίες, δρομολογείται μέσω του πολεμικού ναυτικού των ΗΠΑ και τη συνεργασία των υπόλοιπων χωρών του ΝΑΤΟ (και τη συνενοχή της ελληνικής κυβέρνησης), η καταστροφή (για πρώτη φορά εν πλω) χημικών όπλων της Συρίας, μεταξύ Κρήτης και Μάλτας, σε απόρρητη θαλάσσια περιοχή.

 Καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις, μας ανησυχούν περισσότερο. Τα τοξικά απόβλητα που θα παραχθούν, αν ριχτούν στη θάλασσα, θα προκαλέσουν ανυπολόγιστη καταστροφή στο θαλάσσιο περιβάλλον και στους λαούς της Μεσογείου. Διεθνείς συμβάσεις καταπατώνται από τις ίδιες τις κυβερνήσεις που υποκριτικά υπογράφουν την απαγόρευση της παραγωγής χημικών όπλων ,ενώ την ίδια στιγμή τα προμηθεύουν στους εμπόλεμους. 

Πέρα απ’ τα γεωπολιτικά παιχνίδια της ανθρωποσφαγής στη Συρία (για την οποία η αδιαφορία και των δικών κοινωνιών μας έχει ευθύνη) και την άρνηση ασύλου στους πρόσφυγες, τα χημικά όπλα ακόμα και όταν καταστρέφονται συνιστούν απειλή λόγω της ασυνειδησίας των στρατιωτικών και πολιτικών υπεύθυνων.

Η μέθοδος

     Η υδρόλυση είναι μια μέθοδος κατά την οποία τα τοξικά αραιώνονται έτσι που να μην μπορούν να σκοτώσουν άμεσα κόσμο. Αραιώνονται υπό πίεση με ζεστό νερό σε συνδυασμό με διαλυτικά όπως το χλώριο. Το τελικό διάλυμα – μετά την υδρόλυση – θα έχει όγκο 5 έως 14 φορές μεγαλύτερο από το αρχικό, δηλαδή από τους 700 τόνους, μπορεί να φτάσει τους 9.800 (1). Μετά την υδρόλυση το τελικό υγρό παραμένει τοξικό και διαβρωτικό αλλά όχι σε βαθμό που να σκοτώνει άμεσα (2,3). 

 Η υδρόλυση αυτή έχει ποσοστό επιτυχίας 99.9% μόνο εάν τα χημικά έχουν την αρχική τους σύσταση και δεν έχουν αλλοιωθεί μετά την πώληση τους από το εργοστάσιο. Δεν είναι βέβαιο ότι λειτουργεί εάν τα χημικά όπλα περιέχουν προσμίξεις με άλλες ουσίες πράγμα καθόλου απίθανο δεδομένου ότι χρησιμοποιούνται και φυλάσσονται σε συνθήκες πολέμου. 

Επίσης η χημική τους καθαρότητα δεν έχει καν μετρηθεί. Σύμφωνα με τον ίδιο το διευθυντή του τομέα χημικού και βιολογικού πολέμου του στρατού των ΗΠΑ και επιθεωρητή χημικών όπλων των Ηνωμένων Εθνών στον πόλεμο του Ιράκ το 1994, Raymond Zilinskas: «Δεν υπάρχει εκτίμηση περιβαλλοντικού κινδύνου, δεν υπάρχει προηγούμενο, όλοι κάνουμε εικασίες»(3). 

Για τον ίδιο, η υδρόλυση μπορεί να μην πετύχει αν υπάρχουν προσμίξεις στα χημικά και επίσης «δεν υπάρχει ούτε περιβαλλοντική μελέτη, ούτε μελέτη ανθρωπογενών επιπτώσεων αν υπάρξει κάποιο ατύχημα»(3). Το όποιο τελικό διάλυμα, σύμφωνα με το πλάνο, θα δοθεί σε ιδιωτικές εταιρείες (οι οποίες δεν έχουν βρεθεί ακόμα) που θα επεξεργαστούν τα υδρολυμένα υγρά με παρόμοιες μεθόδους όπως συμβαίνει στα βαριά βιομηχανικά απόβλητα (2,3).

Το πλοίο

     Είναι η πρώτη φορά που θα γίνει υδρόλυση τέτοιου μεγέθους εν πλω, και αυτό γιατί καμία χώρα δεν δέχτηκε να υδρολυθούν τα χημικά όπλα στο έδαφός της. Για την ιστορία, αρνήθηκαν ακόμα και χώρες όπως η Ταϊλάνδη και η Αλβανία όπου στο παρελθόν συχνά έχουν δεχτεί επί αμοιβή την καταστροφή χημικών και τοξικών ουσιών. 

H διεθνής νομοθεσία απαγορεύει την μετακίνηση χημικών όπλων από τη χώρα που τα κατέχει, και προβλέπει ότι η καταστροφή τους πρέπει να γίνει στο έδαφος αυτής της χώρας (4). Κατ’ εξαίρεση στην περίπτωση των χημικών της Συρίας αποφασίστηκε τα όπλα να απομακρυνθούν και να καταστραφούν γρήγορα με το επιχείρημα πως το καθεστώς Ασσάντ είναι αναξιόπιστο (και άρα μπορεί να αλλάξει γνώμη) ή να πέσουν στα χέρια των αντιπάλων του (4,5). Όταν καμία χώρα δεν δέχτηκε την καταστροφή στο έδαφός της δρομολογήθηκε η καταστροφή εν πλω σε διεθνή ύδατα.

     Η διαδικασία υδρόλυσης των χημικών εν πλω ως προς το τεχνικό κομμάτι αλλά και την ταχύτητα επίτευξής του χαρακτηρίστηκε ως «ηράκλειο εγχείρημα» από τον ειδικό υπεύθυνο καταστροφής χημικών όπλων του Οργανισμού για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων ενώ σύμφωνα με το (συντηρητικό και ευρείας κυκλοφορίας) περιοδικό Economist το χρονικό πλάνο είναι «τουλάχιστον φιλόδοξο για να το θέσουμε ήπια»(6). 

Το κριτήριο επομένως ήταν το ότι σε διεθνή ύδατα θεωρητικά δεν ισχύει το δίκαιο κάποιου συγκεκριμένου κράτους. Στο πλαίσιο αυτό αποφασίστηκε η υδρόλυση εν πλω για πρώτη φορά στη ιστορία και χωρίς ουσιαστική μέριμνα, τεκμηρίωση και επίγνωση των επιπτώσεων στο περιβάλλον και τον άνθρωπο. Η βασική ιδέα είναι να φορτωθούν 2 μηχανήματα υδρόλυσης σε ένα φέρυ μποτ του αμερικάνικού πολεμικού ναυτικού όπου θα υδρολυθούν 700 τόνοι από τα βαριά χημικά όπλα (7). 

Εκατόν-είκοσι τόνοι από χημικά χαμηλότερης επικινδυνότητας θα μεταφερθούν στη Βρετανία όπου θα τα υδρολύσει σε έδαφός της ο βρετανικός στρατός (7,8). Το πλοίο αυτό ονομάζεται MV Cape Ray έχει μήκος 197 μέτρα είναι 22.000 τόνων και έχει ένα μόνο επίπεδο στεγανών. Οι πιθανότητες ατυχήματος ή ακόμα και εσκεμμένης διαρροής τοξικών που παράγονται κατά τη διαδικασία αυξάνονται εφόσον το MV Cape Ray είναι ένα παλιό πλοίο 36 ετών. 

Η διαδικασία υδρόλυσης εν πλω εκτός από τα προβλήματα που αναφέραμε πριν σχετικά με την καθαρότητα του χημικών (αν τα χημικά δεν είναι καθαρά εν πλω υπάρχει περιορισμένο φάσμα εναλλακτικών που μπορούν να εφαρμοστούν εξαιτίας πεπερασμένου χώρου αλλά και διαθέσιμων χημικών ενώσεων) ενέχει 2 ακόμα προβλήματα: Ως τώρα η υδρόλυση στη στεριά γινόταν με τα μηχανήματα και τα χημικά να είναι στο ίδιο επίπεδο ενώ τώρα τα μηχανήματα θα είναι ένα επίπεδο πιο κάτω (στο γκαράζ) άρα θα υπάρχουν διαφορετικά επίπεδα πίεσης, κάτι για το οποίο το πολεμικό ναυτικό των ΗΠΑ παραδέχεται ότι δεν έχει προηγούμενη εμπειρία σε τυχόν απρόοπτα. Παράλληλα, ως προς το ερώτημα της συμπεριφοράς των μηχανημάτων όταν αυτά κουνιούνται λόγω θαλασσοταραχής μέσα στο φέρυ μποτ, το πολεμικό ναυτικό των ΗΠΑ αρκείται σε αόριστες καθησυχαστικές διατυπώσεις.

Τα ερωτήματα

     Τα ερωτήματα που ανακύπτουν λοιπόν είναι πολύ σοβαρά: (Ι) Δεν γνωρίζει κανείς (συμπεριλαμβανομένου και του στρατού των ΗΠΑ) εάν τα χημικά περιέχουν προσμίξεις και άρα αν υδρολύονται. (ΙΙ) Δεν γνωρίζουμε αν η διαδικασία της υδρόλυσης δουλεύει εν πλω με τα μηχανήματα να κουνιούνται και σε άλλο επίπεδο ύψους και άρα πίεσης από τα χημικά. (ΙΙΙ) Ακόμα και αν η υδρόλυση δουλέψει εν πλω, δεν υπάρχει μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων σε περίπτωση ατυχήματος (τι επιπτώσεις θα έχει ένα ατύχημα), αλλά ούτε εκτίμηση κινδύνου (δηλαδή πόσο πιθανό είναι να γίνει ένα ατύχημα). Επαναλαμβάνουμε πως το πλοίο έχει ένα μόνο στρώμα στεγανών. (ΙV) Πόσο ασφαλές είναι να υπάρχουν σε ένα πλοίο 22.000 τόνων χημικά 9.800 τόνων (στην τελική τους μορφή μετά την υδρόλυση); (V) Πού θα καταλήξουν αυτοί οι 9.800 (τοξικοί και διαβρωτικοί) τόνοι και γιατί ξεκινάει η υδρόλυση χωρίς να έχει βρεθεί ακόμη ποιος και πως θα τα διαχειριστεί. Αφού καμιά χώρα δεν δεχόταν υδρόλυση στο έδαφός της γιατί να δεχτεί τα δεκατετραπλάσια σε όγκο τοξικά απόβλητα;

     Ενδιαφέρον είναι πως το (συντηρητικό) περιοδικό American Thinker ρωτά σε άρθρο του, την κυβέρνηση των ΗΠΑ γιατί αναλαμβάνει να κάνει στη Μεσόγειο κάτι που στην ίδια της τη χώρα θα ήταν παράνομο, και φτάνει στο σημείο να αναρωτηθεί αν αυτά τα τοξικά θα δοθούν σε κάποια “βρώμικη” εταιρεία που θα τα εξαφανίσει χωρίς πολλές ερωτήσεις(2). Για  να προβληματιστούμε ακόμα περισσότερο γύρω από την ανευθυνότητα και το ψέμα του πολιτικού προσωπικού και τα παιχνίδια της πολεμικής βιομηχανίας, είναι ενδεικτική η σιωπή της ελληνικής κυβέρνησης, όπως και τα αντιφατικά και καθησυχαστικά άρθρα του φιλοκυβερνητικού-αστικού τύπου για ένα θέμα το οποίο έχει κινητοποιήσει κινήματα και φορείς σε διεθνές επίπεδο.

Ποια οικονομία τρέφεται από το εμπόριο πολέμου;

     Ο πόλεμος αποτελεί μία από τις κυρίαρχες επιχειρήσεις της αγοράς. Γύρω απ” αυτόν συγκεντρώνονται και διακινούνται τα μεγαλύτερα κονδύλια, παράγονται υπέρογκα κέρδη και «αναπνέει» ο καπιταλισμός και η εκμετάλλευση. Οι κυβερνήσεις ως πολιτικό προσωπικό των πολεμοκάπηλων, τροφοδοτούν την πολεμική βιομηχανία λόγω των τεράστιων κερδών, αλλά κυρίως γιατί τα κόστη (κοινωνικό, περιβαλλοντικό) δεν τα πληρώνουν όσοι καρπώνονται τα κέρδη, αλλά οι λαοί του κόσμου. Τα μεγάλα περιβαλλοντικά εγκλήματα δείχνουν το μέλλον ενός πλανήτη γεμάτου «γκρίζες ζώνες». Περιοχές όπου θα είναι αδύνατο να υπάρξει ζωή. Χρέος μας είναι να σταματήσουμε την καπιταλιστική μηχανή καταστροφής και να υποστηρίξουμε τον προσφυγικό πληθυσμό που αναζητά άσυλο, να απαντήσουμε ταξικά, μαχητικά, ανθρώπινα ενάντια στον πόλεμο των αφεντικών.

     Συμμετέχουμε και καλούμε κάθε άνθρωπο και συλλογικότητα στο νησί να ενισχύσει όλες τις πρωτοβουλίες που έχουν ξεκινήσει από κινήματα στην Ιταλία μέχρι την Ελλάδα, που θα σταματήσουν την εν πλω υδρόλυση χημικών στη Μεσόγειο.

Ενδεικτικές πηγές από αστικό/ στρατιωτικό τύπο

1.Chemical Biological Application and Risk Reduction Business Unit. The Field Deployable Hydrolysis System. Aug 2013, Vol 1: 8

2.Destroying Syrian Chemicals at Sea. American Thinker. 11.1.2014

3.Scientists raise alarm over plan to destroy Syria’s chemical weapons at sea. Washington Times. 10.12.2013

4.Watchdog says Syria has been cooperative on weapons. New York Times. 9.10.2013

5.Plan for ridding Syria of chemical arms includes brute force and chemistry. New York Times. 5.10.2013

6.Syria’s chemical weapons: Can it be done? The Economist. 5.10.2013

7.Army team to destroy Syrian chemical weapons at sea. Army News Service (USA) 3.1.2014

8.How Syria’s chemical weapons are being destroyed. Telegraph (UK). 9.1.2014

Προβολή, Ενημέρωση και Συζήτηση γύρω από τα έργα ΒΑΠΕ στο Νομό Ρεθύμνου

Την Παρασκευή 24 Ιανουαρίου, η Αντιφασιστική Δράση Ρεθύμνου διοργανώνει,
προβολή, ενημέρωση και συζήτηση γύρω απο τις εξελίξεις στο θέμα των έργων
Β.Α.Π.Ε. που αφορούν τον Νομό Ρεθύμνου και την Κρήτη.

Θα προβληθεί το 36λεπτο ντοκιμαντέρ "Είμαστε ο Άνεμος"(Somos Viento),
σχετικά με τον αγώνα των κατοίκων της μεξικάνικης επαρχίας Tehuantepec
Isthmus ενάντια στη προέλαση των ΒΑΠΕ που αποσκοπούν στην ριζική αλλαγή
του τόπου τους και των ισορροπιών του. Η προβολή θα γίνει στο πρώην Μικρό
Θέατρο, Γοβατζιδάκη 17 (παλιά πόλη)και θα ξεκινήσει στις 20:30.

Θα ακολουθήσει ενημέρωση και συζήτηση σχετικά με τις εξέλίξεις των έργων
στο Νομό Ρεθύμνου και την Κρήτη γενικότερα.

Αντιφασιστική Δράση Ρεθύμνου (α.δ.Ρε.)

Divers' School reopens in Kalymnos

The Kalymnos Island State Divers' School has reopened and welcomed the first 23 students from all over Greece. The school reopened in November, after it was shut down in 2005 because the Merchant Marine ministry was unable to fund it.

 With the South Aegean Region providing the funds and through the efforts of many local agencies and individuals, such as the Kalymnos Sponge Association and the municipality, experienced instructors will teach the school's students the fundamentals of autonomous professional diving.

"Mainly with our own efforts and regional funding we managed to reopen this ornament for our island and the country. The level is high and we are happy to see trained divers, as there was ignorance about this sport in past years," said Pantelis Georgantis, President of the Kalymnos Sponge Association, to the ANA-MPA. Georgantis initially worked as a bank clerk, but soon resigned to fulfill his dream and become a sponge diver.

The school, which has been operating since 1958, is a unique state school was founded by royal decree and was created to initially cover the island's needs in diving training, as diving helped support the island's economy but there were many accidents due to the lack of knowledge.

Attendance is free and the 40-day course provides students with all the knowledge needed for safe diving and for numerous professional diving applications, such as finding and lifting objects, ports' operations, positioning and underwater pipe welding and a diving license.

"Our goal for the school is to remain and be upgraded, to introduce entrance exams and create dormitories and a dining room for students coming from all over Greece.

The school's degree, despite being a degree given by the state, does not provide the necessary European certification for public works and for this reason we seek an upgrade," noted Dimitris Nazos, one of the three school trainers.

"The Kalymnos Island State Divers' School managed to reopen through legislation that came to Parliament when Nikitiadis was a minister and allowed the funding from the municipality, regional authority and individuals, which was previously impossible before due to EU regulations," added Kostas Stavlas, Representative Regional Councillor of Kalymnos, calling for its upgrade by presidential decree.

ΣΤΗΡΙΖΩ ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΡΕΘΥΜΝΟΥ – ΧΩΡΙΣ ΜΕΣΑΖΟΝΤΕΣ

Στην εποχή της κρίσης, που όλες οι κρατικές δομές καταρρέουν, ο κόσμος έχει ανάγκη από δράσεις και δίκτυα αλληλεγγύης. Δίκτυα όπως το Χωρίς Μεσάζοντες, που εξασφαλίζουν καλής ποιότητας τρόφιμα σε χαμηλές τιμές και παράλληλα, ενισχύουν τους τοπικούς παραγωγούς και μέσα απ’ αυτούς την τοπική οικονομία, τα Κοινωνικά Ιατρεία που περιθάλπουν τους ανασφάλιστους πολίτες, ο αριθμός των οποίων αυξάνεται καθημερινά με γεωμετρική πρόοδο κλπ. Τη στιγμή αυτή, το κράτος επιλέγει να επιτεθεί σ’ αυτά τα δίκτυα, όπως έγινε στο Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης (διακοπή 6^ης διανομής τροφίμων), στο Μητροπολιτικό Ιατρείο Ελληνικού και στους Γιατρούς του Κόσμου (Αιφνιδιαστικός έλεγχος από κλιμάκιο του ΕΟΦ και της δίωξης ναρκωτικών παρουσία πταισματοδίκη χωρίς αποτέλεσμα φυσικά), στη Λέσχη Αλληλεγγύης Νέου Κόσμου (επιχείρησαν να συλλάβουν μέλη της Λέσχης ενώ συνέλλεγαν τρόφιμα) και τελευταία στην Τούμπα (διακοπή της 16^ης διάθεσης προϊόντων). Στα πλαίσια αυτής της επιχείρησης καταστολής και περιορισμού των δικαιωμάτων, το Δίκτυο Αλληλεγγύης Ρεθύμνου – Χωρίς Μεσάζοντες δέχτηκε  οχλήσεις σχετικά με τη δράση του.

Όλες αυτές οι επιθέσεις είναι ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και με βάλλουν προσωπικά  θίγοντας βασικά δημοκρατικά μου δικαιώματα.

ΕΧΩ ΔΙΚΑΙΩΜΑ να επιλέγω την τροφή μου, διεκδικώντας υψηλή ποιότητα σε προσιτές τιμές

ΔΙΕΚΔΙΚΩ το δικαίωμά μου ως πολίτη στο δημόσιο χώρο και

ΑΠΑΙΤΩ από το Δήμο, να στηρίξει έμπρακτα τις αλληλέγγυες δράσεις παραχωρώντας τους Δημόσιους Χώρους, που είναι απαραίτητοι για τις δραστηριότητες του Δικτύου Αλληλεγγύης Ρεθύμνου – Χωρίς Μεσάζοντες.

Πρόσκληση από Χαλικούτι και Μπεγίρι : 2μερο εκδηλώσεων για την αυτοδιαχείριση στην πράξη.

Τα συνεργατικά εγχειρήματα Χαλικούτι και Μπεγίρι ( συνεταιρισμός το Κιβώτιο) έπειτα από 14 συνολικά μήνες λειτουργίας σας προσκαλούν σε ένα διήμερο συζητήσεων γύρω από το ζήτημα της αυτοδιαχείρισης στους εργασιακούς χώρους. 

 

Η κατάθεση της σύντομης εμπειρίας μας, η παρουσίαση των θεωρητικών μας  εργαλείων, η θέση του εγχειρήματος στον κινηματικό χάρτη και οι προοπτικές του είναι κάποια από τα βασικά σημεία που θα μας απασχολήσουν. Την εκδήλωση πλαισιώνουν ανάλογα συνεργατικά εγχειρήματα από Αθήνα, Θεσ/νίκη, Ηράκλειο και Ιταλία. 

Στο χώρο θα διατίθενται προϊόντα  προς ενίσχυση του αγώνα των εργατών της Βιο.Με καθώς και βιβλία από συνεργατικές εκδοτικές. 

ημερ/νία: 27-28 Σεπτεμβρίου 2013                          ώρα:   18:00

τόπος: Μικρό θέατρο , Γοβατζιδάκη 17, Ρέθυμνο